
اختلالات حرکتی عصبی مانند تیک های عصبی معمولا به دنبال تأثیرپذیری از استرس و عوامل تنش زا آغاز می شوند. این اختلالات ممکن است در یک یا چند گروه عضلانی خاص یا حتی در یک عضو بدن بروز و ظهور پیدا کنند. در واقع، بروز چنین حرکات غیرارادی و ناخواسته ای اغلب نشان دهنده وجود فشارهای روانی و عصبی مزمن در فرد است که بر سیستم عصبی وی تأثیر گذاشته و موجب بروز این اختلالات حرکتی می شود.
روان شناسان معتقدند که تیک عصبی بیشتر در صورت، گردن و سر ظاهر می شود و پرش پلک ها از شایع ترین نوع تیک های عصبی است. گاهی این پرش های ظریف که در پلک تحتانی و فوقانی احساس می شود، توسط دیگر افراد قابل مشاهده نیست. در هر صورت، تیک عصبی نشانه ای از تخلیه روانی و ناراحتی های عصبی است.
بر اساس گفته ای یک روانشناس، تیک های عصبی که عمدتاً ریشه های روانپزشکی دارند، ناشی از کمبود برخی یون ها و املاح معدنی در بدنند. تیک های عصبی جزء اختلالاتی هستند که عمدتا ریشه روانپزشکی دارند. ساده ترین تیک ها، تیک های چشمی (معمولا پلک فرد می پرد) و همچنین تیک های آوایی هستند که صوتی یا به صورت صاف کردن صدا نشان داده می شود.
دسته دیگر تیک ها در عضلات بدن نمایان می شود که شکستن قلنج به طور مرتب و یا انداختن شانه ها به طور مرتب از تیک های عضلات بدن است. برخی از تیک ها نیز ترکیبی از یک یا چند تیک است. اصولا تیک های عصبی با استرس و عوامل فشارآفرین آغاز می شود. با این حال، کمبود بعضی یون ها مانند منیزیم در به وجود آمدن تیک ها نقش دارد و برای پیشگیری از تیک های عصبی از املاح معدنی باید استفاده کرد.